Hoe ontmoeting soms begint op een verwarmde bank
Soms gebeuren de mooiste dingen wanneer je gewoon even gaat zitten. Ik zat laatst op het terras van het Damberd, op die heerlijke verwarmde bank — je weet wel, zo’n plek waar je lichaam ontspant nog voor je hoofd beseft dat het mag landen. Ik was de stad in getrokken om wat kerstsfeer op te snuiven, nog even ademen voor ik naar het werkfeestje van mijn zus zou gaan. Mensen, lichtjes, geuren… Gent heeft iets zachts in december. Terwijl ik daar zat, kwamen een man en vrouw het terras opgewandeld. De man keek naar de vrije plaats naast mij en vroeg: “Is deze plek vrij?” “Ja hoor,” zei ik. Hij wachtte een seconde en vroeg toen met een scheef lachje: “En… ben jij ook nog vrij?” Ik moest lachen. Het was zo onverwacht en tegelijkertijd zo ontwapenend dat het ijs meteen brak. En nog voor ik het wist zaten we te babbelen. Blijkbaar herkenden we elkaar. Van Dansen in ’t Park. “Ik weet het weer,” zei hij. “Jij bent die van de bandjes.” En ja — dat ben ik. Die van de bandjes, de lichtjes, de verbi