Ik had niks nodig. Zoals altijd, wanneer ik tweedehandswinkels binnenstap. Geen lijstje, geen plan. Enkel mijn blik die speurt — rij voor rij, plank voor plank, op zoek naar iets waarvan ik nog niet wist dat ik het miste. En daar stond ze. Zelfverzekerd. Fier. Alsof ze me al had zien aankomen. Een dieprode typemachine. Compact en klaar voor een tweede leven. Ze keek me aan zoals alleen een typemachine dat kan: met onzichtbare verhalen in haar toetsen. Ik nam haar mee. Zij op de achterbank. Ik met een glimlach richting Ursel. In Atelier Kleurstof werd geland. Een creatieve tussenstop voor zielen die wat willen loslaten. Of net vasthouden. Ik zette de typemachine naast mijn koffie. Ze paste daar perfect. Er werd rondgekeken, gelachen, gezwegen. En dan kwamen de herinneringen — alsof het geklik van de toetsen een luik opende in iemands hoofd. Er werd verteld over krantjes maken op een typmachine. Over een vader die er gedichten op schreef. Eén vrouw kreeg tranen in de ogen: “Mijn vader ha