De avond begon zoals altijd met nieuwsgierige verwachting. Op het industrieterrein van Stadsmakers Gent hing die typische bruisende energie in de lucht — voelbaar nog voor je goed en wel was aangekomen. Buiten waaide de wind stevig, maar het gaf een gelaagdheid aan het moment. Overal fonkelden lichtjes en een bonte mix van mensen stroomde toe. Muziek die ik zelf nog niet kende, raakte onverwacht mijn ziel. En tussen vuurshows en ontmoetingen ontstond een sfeer die moeilijk in woorden te vatten is, maar die je voelt tot in je borstkas.

Ik was er niet als bezoeker, maar als de drijvende kracht achter Connect & Glow — aanwezig met één doel: verbinding mogelijk maken.
Tijdens deze editie lag de focus minder op de glow-armbandjes, en des te meer op echte, betekenisvolle ontmoetingen. Voor het eerst introduceerde ik iets nieuws: kleine brievenbusjes. Geen post met afzender, maar kaartjes vol complimenten en krachtige woorden, geschreven door onbekenden voor onbekenden.

Onze connect-plek bevond zich in een hoekje naast het podium van VZW Anama. Geen centrale spotlight, maar net dat veilige zijpad waar magie kon ontstaan. Met zachte zeteltjes, wat glitter en warmte nodigden we mensen uit om even te vertragen, te zitten, te delen — of gewoon stil aanwezig te zijn.

De magie zat in de details.

Tussen de kaartjes zat er eentje die me diep raakte:
“Wees je authentieke zelf... jij alleen kan dat zo prachtig verwezenlijken!”
Het ontroerde me, want het was zo zuiver. En ik merkte: wie een knijper met compliment kreeg of stil bleef hangen bij de brievenbus, toonde iets kwetsbaars. Een kleine pauze, een mini-glimlach. Het werkte.

Er was ook een gesprek dat me bijbleef. Een man vertelde me over zijn zoektocht in het maken van muziek. Hij was onderweg, zoekend, gelaagd in zijn creatief proces. We spraken over datingapps, over hoe hij er kritisch naar keek nadat hij het boek “Moderne romantiek” van Aziz Ansari had gelezen. Zijn anekdotes waren scherp en tegelijk doordrenkt met warmte. Hij

vertelde niet alleen over het boek, hij sprak met passie, met overtuiging. Ik heb het boek ondertussen zelf besteld. Soms voel je aan iemands toon: dit is echt, dit leeft in hem.

De brievenbusjes bleken onverwacht krachtig. Ze wekten nieuwsgierigheid op, zorgden voor mini-verrassingen. Mensen die lazen, die zich even herkenden in een zin, die geraakt werden door een onverwachte boodschap van een onbekende.
Het mooiste? Hoe zo'n setting ervoor zorgt dat een "gewone babbel" plots veel kan betekenen. Je leert een vreemde kennen zonder dat het vreemd voelt. Je wordt herinnerd aan hoe goed het doet om gewoon even samen te zijn — met aandacht, zonder haast.

Wat ik meeneem uit deze avond?
Mensen met passie blijven me bij. De glimlach die een simpele knijper met zich meebracht. En ook: de vaststelling dat mensen niet altijd spontaan naar onze connect-plek komen. Misschien mogen we onszelf wat zichtbaarder maken, of gewoon zélf op mensen afstappen. De brievenbusjes? Die gaan de volgende keer sowieso opnieuw mee.

Ben je er volgende keer bij?
Spreek me gerust aan. Deel je verhaal. Of luister gewoon.
Je weet nooit welk zinnetje van jou iemands dag verlicht.